In de nacht van 29 op 30 januari trok een voor Nederlandse begrippen vrij zeldzaam, maar interessant en vrij intensief weerfenomeen over ons land. In de koude polaire lucht was op vrijdag boven het betrekkelijk warme Noordzeewater een flinke cluster met sneeuwbuien ontstaan, die meer en meer kenmerken van cyclonale rotatie (tegen de wijzers van de klok in) vertoonde. Het ging hier wss. om een zogenaamd "polar low", een kleinschalig lagedrukgebied met felle sneeuwbuien en veel wind. Polar lows ontstaan dekwijls in het winterhalfjaar voor de Noorse kust als zeer koude polaire lucht over het warme zeewater uitstroomt en zware sneeuwbuien doet ontstaan. Het komt niet vaak voor dat deze lucht ook voor de Nederlandse kust koud genoeg is voor het ontstaan van deze lagedrukgebiedjes, maar in koude winters komt het wel eens voor dat er een of twee ons land kunnen bereiken.

Bron: wom.wetteronline.de - De satellietfoto van 29. januari 2010 toont een grote pluk samengeklonterde sneeuwbuien voor de kust van Schotland, die naar het ZZO trekt. De pluk is wss. een "polar low"; deze trok afgelopen nacht over Nederland en veroorzaakte zware sneeuwbuien en veel wind, ook hagel en onweer werd waargenomen.

Polar lows zijn interessante weerfenomenen omdat ze vaak verrassend ontstaan en dan slechts enkele uren van tevoren, soms zelfs op het laatste moment herkend worden. Deze kleine lagedrukgebiedjes hebben geen echte fronten en lijken qua opbouw nog met meest op tropische stormen. Net als deze hebben polar lows een groot temperatuurverschil tussen het warme zeewater en de veel koudere lucht erboven nodig om te kunnen ontstaan. Als het temperatuurverschil groot genoeg is kunnen de weersverschijnselen in een PL zeer intensief worden, tijdens de passage zijn al onweer, zeer zware sneeuwval/sneeuwjacht en windsnelheden van meer dan 100 km per uur waargenomen. De kleinschaligheid maakt deze polaire lagedrukgebiedjes nog eens extra verradelijk, het kan op een bepaalde plaats echt beestenweer zijn, terwijl er 50km verderop niks aan de hand is.

Zodra polar lows het land op trekken verliezen ze snel aan kracht, omdat hun belangrijkste voedingsbron, het warme zeewater, plotseling weg is. 50 tot 100 km in het binnenland zullen de restanten van een polar low al niet meer van enkele flinke sneeuwbuien te onderscheiden zijn.